Przejdź do treści
Formulaxis

Wytrzymałość materiałów i wymiarowanie

Siła wypadkowa: obliczanie składowych i wartości w 2D

Dodaj dwie, trzy lub cztery siły współpłaszczyznowe, podając ich wartości i kąty względem osi +x. Obliczenie podaje składowe poziomą i pionową ze znakiem oraz wartość siły wypadkowej; jej kąt nie jest obliczany.

Data utworzenia , Data przeglądu v2.0

Metoda i walidacja

Siła wypadkowa: obliczanie składowych i wartości w 2D

Przykład początkowy : 30 N.

Przykład początkowy : 0 deg.

Przykład początkowy : 40 N.

Przykład początkowy : 90 deg.

Wartości początkowe są przykładami.

Wyniki

Składowa pozioma Rₓ
30N
Składowa pionowa Rᵧ
40N
Wartość wypadkowej R
50N

Podstawienie w jednostkach SI

Rx=(30 N)×cos((0 rad))+(40 N)×cos((1,571 rad))=30 N

Tylko siły zbieżne lub bilans ruchu postępowego; sama siła wypadkowa nie wystarcza do opisu momentów układu sił niezbieżnych.

Składanie sił

Siła wypadkowa: obliczanie składowych i wartości w 2D · Dwie siłyWszystkie siły i ich wypadkowa mają wspólną skalę. Kąty są mierzone od +x przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.xyWypadkowa= 50 NSiła 1= 30 NKąt = 0 °Siła 2= 40 NKąt = 90 °

Wszystkie siły i ich wypadkowa mają wspólną skalę. Kąty są mierzone od +x przeciwnie do ruchu wskazówek zegara.

Rysunek nie jest w skali.

Szacowany czas czytania : 4 min · 772 słów

Szczegóły obliczeń

Sprawdź kąty względem +x oraz liczbę uwzględnionych sił. Składowe mogą być ujemne, lecz wartość siły wypadkowej pozostaje dodatnia lub zerowa.

01 · Składowa pozioma

WZÓR

Rx=F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2)

PODSTAWIENIE WARTOŚCI

Rx=(30 N)×cos((0 °))+(40 N)×cos((90 °))

WYNIK

Rx=30 N

02 · Składowa pionowa

WZÓR

Ry=F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2)

PODSTAWIENIE WARTOŚCI

Ry=(30 N)×sin((0 °))+(40 N)×sin((90 °))

WYNIK

Ry=40 N

03 · Wartość wypadkowej

WZÓR

R=(F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2))2+(F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2))2

PODSTAWIENIE WARTOŚCI

R=((30 N)×cos((0 °))+(40 N)×cos((90 °)))2+((30 N)×sin((0 °))+(40 N)×sin((90 °)))2

WYNIK

R=50 N

Suma wektorowa sił na płaszczyźnie

Siła wypadkowa jest sumą wektorową sił działających na ciało. Kąty mierzy się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara od dodatniej osi poziomej. Rzuty mogą być ujemne, nawet jeśli podane wartości sił są dodatnie. Kierunek kątowy siły wypadkowej nie jest obliczany.

Wzory i symbole

Dodaj rzuty na każdą oś, a następnie oblicz wartość wektora sumy. Zerowa siła wypadkowa nie ma określonego kierunku.

Rx=F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2)Suma rzutów poziomych obu sił; znak wskazuje prawo lub lewo.

Ry=F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2)Suma rzutów pionowych obu sił; znak wskazuje górę lub dół.

R=(F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2))2+(F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2))2Nieujemna wartość obliczona z dwóch składowych siły wypadkowej.

Rx=F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2)+F3×cos(θ3)Suma algebraiczna rzutów trzech sił na +x.

Ry=F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2)+F3×sin(θ3)Suma algebraiczna rzutów trzech sił na +y.

R=(F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2)+F3×cos(θ3))2+(F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2)+F3×sin(θ3))2Wartość sumy wektorowej trzech sił, różna od sumy ich wartości.

Rx=F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2)+F3×cos(θ3)+F4×cos(θ4)Suma algebraiczna rzutów czterech sił na +x.

Ry=F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2)+F3×sin(θ3)+F4×sin(θ4)Suma algebraiczna rzutów czterech sił na +y.

R=(F1×cos(θ1)+F2×cos(θ2)+F3×cos(θ3)+F4×cos(θ4))2+(F1×sin(θ1)+F2×sin(θ2)+F3×sin(θ3)+F4×sin(θ4))2Wartość sumy wektorowej czterech sił, zawsze dodatnia lub zerowa.

  • F1: wartość siły 1, w N.
  • θ1: kąt siły 1 względem +x, w deg.
  • F2: wartość siły 2, w N.
  • θ2: kąt siły 2 względem +x, w deg.
  • F3: wartość siły 3, w N.
  • θ3: kąt siły 3 względem +x, w deg.
  • F4: wartość siły 4, w N.
  • θ4: kąt siły 4 względem +x, w deg.
  • Rₓ: składowa pozioma, w N.
  • Rᵧ: składowa pionowa, w N.
  • R: wartość siły wypadkowej, w N.

Punkty odniesienia kierunku

KątRzut na xRzut na y
0°+F0
90°0+F
180°−F0
270°0−F
45°F/2≈0,707107 FF/2≈0,707107 F

OpenStax — University Physics Volume 1, Ch. 2 Key Equations ; NIST — Guide to the SI, Appendix B.9.

Rozwiązane przykłady

Przykład 1: Dwie siły prostopadłe

30 N wzdłuż +x i 40 N wzdłuż +y dają wypadkową o wartości 50 N.

Przykład 2: Trzy różne kierunki

Siły 60 N pod kątem 20°, 35 N pod kątem 140° i 25 N pod kątem 270° dają składowe około 29,57 N i 18,02 N.

Przykład 3: Cztery siły wzdłuż osi

50 N w prawo, 20 N w górę, 10 N w lewo i 50 N w dół dają 40 N wzdłuż x i −30 N wzdłuż y, czyli 50 N.

Założenia i ograniczenia

Tylko siły zbieżne lub bilans ruchu postępowego; sama siła wypadkowa nie wystarcza do opisu momentów układu sił niezbieżnych.

Częste błędy

Dodawanie wartości bez uwzględnienia kierunków; mierzenie kątów względem różnych osi; podawanie ujemnej wartości zamiast zmiany zwrotu; wnioskowanie o równowadze obrotowej wyłącznie z zerowej siły wypadkowej.

Często zadawane pytania

Jak dodawać siły o różnych kierunkach?

Rzutuj każdą siłę na osie, dodaj składowe osobno, a następnie oblicz wartość. Bezpośrednie dodawanie wartości jest poprawne tylko dla sił o tym samym zwrocie.

Jak mierzyć kąty względem osi x?

0° wskazuje w prawo, 90° w górę, 180° w lewo, a 270° w dół. Kąty ujemne są mierzone zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Co oznacza zerowa siła wypadkowa?

Suma wektorowa wynosi zero: w inercjalnym układzie odniesienia przyspieszenie postępowe jest zerowe. Nie gwarantuje to braku obrotu przy siłach niezbieżnych.

Czy można wyznaczyć kąt wypadkowej?

Składowe pozwalają wyznaczyć kąt funkcją atan2 uwzględniającą ćwiartkę; narzędzie go nie wyświetla. Zerowa wypadkowa nie ma kierunku. Blisko zera małe niepewności sił mogą silnie zmieniać wyznaczony kąt.