Przejdź do treści
Formulaxis

Technika cieplna i wymiana ciepła

Wymiennik ciepła: obliczanie LMTD i powierzchni

Oblicz logarytmiczną średnią różnicę temperatur, a następnie przenoszoną moc lub wymaganą powierzchnię wymiany ciepła. Podaj różnice gorący − zimny na obu końcach i znany współczynnik przenikania ciepła U. Tryb „równe różnice” oblicza moc ze wspólnej różnicy.

Data utworzenia , Data przeglądu v2.0

Metoda i walidacja

Wymiennik ciepła: obliczanie LMTD i powierzchni

Przykład początkowy : 40 ΔK.

Przykład początkowy : 20 ΔK.

W/(m²·K)

Przykład początkowy : 500 W/(m²·K).

Przykład początkowy : 2 m².

Wartości początkowe są przykładami.

Wyniki

ŚLRT ΔTₗₘ
28,85ΔK
Przenoszona moc Φ
28,85kW

Podstawienie w jednostkach SI

ΔTlm=(40 K)−(20 K)ln((40 K)(20 K))=28,85 ΔK

Idealny wymiennik współprądowy lub przeciwprądowy, stałe U i bez korekty wielobiegowej.

Wymiana ciepła między dwoma płynami

Wymiennik ciepła: obliczanie LMTD i powierzchni · Moc — różne różnice temperaturRóżnice temperatur na obu końcach we wspólnej skali. Niebieska linia jest odniesieniem: same te różnice nie określają temperatur obu płynów.Różnice temperaturΔT₁ = 40 ΔKΔT₂ = 20 ΔKΔTₗₘ = 28,85 ΔKΦ = 28,85 kW

Różnice temperatur na obu końcach we wspólnej skali. Niebieska linia jest odniesieniem: same te różnice nie określają temperatur obu płynów.

Schemat poglądowy, nie w skali.

Szacowany czas czytania : 4 min · 720 słów

Szczegóły obliczeń

Sprawdź różnice końcowe i wybrany tryb, a następnie jednostkę mocy. Obliczenie odróżnia logarytmiczną średnią różnicę temperatur w K od przenoszonej mocy w kW.

01 · ŚLRT

WZÓR

ΔTlm=ΔT1−ΔT2ln(ΔT1ΔT2)

PODSTAWIENIE WARTOŚCI

ΔTlm=(40 ΔK)−(20 ΔK)ln((40 ΔK)(20 ΔK))

WYNIK

ΔTlm=28,85 ΔK

02 · Przenoszona moc

WZÓR

Φ=U×A×ΔT1−ΔT2ln(ΔT1ΔT2)

PODSTAWIENIE WARTOŚCI

Φ=(500 W(m2·K))×(2 m2)×(40 ΔK)−(20 ΔK)ln((40 ΔK)(20 ΔK))

WYNIK

Φ=28,85 kW

Logarytmiczna średnia różnica temperatur i różnica temperatur w wymienniku

Logarytmiczna średnia różnica temperatur reprezentuje średnią różnicę temperatur napędzającą przepływ ciepła, gdy temperatury płynów zmieniają się wzdłuż wymiennika. Każda różnica końcowa porównuje płyn gorący i zimny na tym samym fizycznym końcu.

Dla dwóch różnych dodatnich różnic mieści się między ich wartościami. Gdy różnice są równe, jest równa ich wspólnej wartości. Przy stałych U i mocy mniejsza średnia różnica wymaga większej powierzchni.

Wzory i symbole

Przed wprowadzeniem utwórz różnice końcowe zgodnie z układem wymiennika. Różnica temperatur w °C ma tę samą wartość liczbową w K; nie należy dodawać 273,15.

ΔTlm=ΔT1−ΔT2ln(ΔT1ΔT2)Dla dwóch dodatnich różnic logarytmiczna średnia różnica temperatur pozostaje między obiema różnicami końcowymi.

Φ=U×A×ΔT1−ΔT2ln(ΔT1ΔT2)U i A muszą korzystać z tej samej powierzchni odniesienia.

A=ΦU×ΔT1−ΔT2ln(ΔT1ΔT2)Wymagana powierzchnia rośnie z żądaną mocą i maleje, gdy wzrasta U lub logarytmiczna średnia różnica temperatur.

ΔTlm=ΔT1Wspólna różnica jest dokładną granicą logarytmicznej średniej różnicy temperatur, gdy obie różnice są równe.

Φ=U×A×ΔT1Ten tryb używa wyłącznie wspólnej różnicy ΔT₁ do obliczenia mocy.

  • ΔT₁ i ΔT₂: końcowe różnice gorący − zimny, w K (różnice temperatur).
  • U: współczynnik przenikania ciepła, w W/(m2·K), odniesiony do powierzchni A.
  • A: powierzchnia wymiany, w m2, dana w trybie mocy lub wynik w trybie powierzchni.
  • ΔTₗₘ: logarytmiczna średnia różnica temperatur, w K.
  • Φ: przenoszona moc, w kW, wynik w trybie mocy lub dana w trybie powierzchni.

Różnice końcowe do utworzenia

UkładΔT₁ΔT₂
WspółprądT gorący wlot − T zimny wlotT gorący wylot − T zimny wylot
PrzeciwprądT gorący wlot − T zimny wylotT gorący wylot − T zimny wlot

Wybieraj różnice na tych samych fizycznych końcach; bez lokalnego krzyżowania temperatur. DOE — Fundamentals Handbook, Thermodynamics, Heat Transfer and Fluid Flow, Volume 2 ; NIST — Guide to the SI, Appendix B.9.

Przykłady LMTD dla założonych różnic

ΔT₁ (K)ΔT₂ (K)DTLM / LMTD (K)
101010
2010≈ 14,42695
4020≈ 28,85390
2040≈ 28,85390
10010≈ 39,08650

DOE — Fundamentals Handbook, Thermodynamics, Heat Transfer and Fluid Flow, Volume 2.

Rozwiązane przykłady

Przykład 1: Dwie różnice temperatur 40 i 20 K

ŚLRT wynosi 20/ln(2)≈28,85 K. Przy U=500 W/(m2·K) i A=2 m2, Φ≈28,85 kW.

Przykład 2: Powierzchnia dla 10 kW

Przy tych samych różnicach i U, A=10 000/(500 × 28,8539…) ≈ 0,69 m2.

Przykład 3: Obie końcowe różnice temperatur równe 30 K

Granica ŚLRT wynosi 30 K. Przy U=500 W/(m2·K) i A=2 m2, Φ=30 kW.

Założenia i ograniczenia

Idealny wymiennik współprądowy lub przeciwprądowy, stałe U i bez korekty wielobiegowej. Bez automatycznego obliczania temperatury wylotowej ani współczynnika U. Dla prawie równych różnic użyj trybu równych różnic, jeśli przybliżenie jest dopuszczalne.

Częste błędy

Łączenie temperatur z różnych końców; stosowanie ilorazu logarytmicznego przy równych różnicach; wprowadzanie temperatury płynu zamiast różnicy gorący − zimny; odnoszenie U do innej powierzchni odniesienia niż A.

Często zadawane pytania

Jak tworzyć różnice przy przeciwprądzie?

Na jednym końcu: gorący na wlocie minus zimny na wylocie; na drugim: gorący na wylocie minus zimny na wlocie. Obie różnice muszą w tym modelu być dodatnie.

Co zrobić, gdy obie różnice są równe?

Wybierz tryb „równe różnice”. Logarytm stosunku byłby równy zeru, ale granica wzoru jest po prostu wspólną różnicą.

Czy uwzględniono wymiennik wielobiegowy?

Korekta geometryczna nie jest obliczana. Zależność bez korekty odpowiada idealnym modelom współprądowym lub przeciwprądowym.

Czy średnia arytmetyczna zastępuje LMTD?

Nie dokładnie dla różnych dodatnich różnic końcowych. Średnia arytmetyczna jest większa i może zawyżać moc; przy równych różnicach obie są równe.